Een ademcirkel: spannend en verbindend

Misschien twijfel je of een ademcirkel iets voor jou is. Vind je het spannend om jezelf te laten zien aan mensen die je nog niet kent? Of voel je weerstand bij het idee van ademen, bewegen of geluid maken in een groep? Dat begrijp ik heel goed. Daarom wil ik je meenemen in mijn eigen ervaring. Hoe ik van een terughoudende introvert veranderde in iemand die diep geraakt werd door bewust verbonden ademen — ook in een groep.

Mijn verhaal begint

Ik weet het nog goed, die eerste keer dat ik ademde in een groep. Ik was nieuwsgierig naar meer verdieping in ademwerk en schreef me in voor een tweedaagse bewust verbonden ademen in Utrecht. Zonder precies te weten waar ik aan begon, stapte ik op de fiets. Lekker dichtbij, dacht ik nog.

Achteraf was het misschien maar goed dat ik niet wist wat me te wachten stond. Groepen vind ik spannend. Ik weet mijzelf niet altijd een houding te geven als ik me tussen mensen begeef die ik niet ken. Bewegen, geluid maken, mezelf écht laten zien… zonder iets om me achter te verschuilen. Poeh, alleen dat al voelde kwetsbaar. Ik herinner me nog een moment tijdens de training waarop ik voelde dat mijn lichaam méér wilde, wilde bewegen, wilde loslaten. Ik wilde zelfs schreeuwen. Maar mijn hoofd vond daar van alles: “Dit ga ik echt niet doen. Dit is raar.” Dus hield ik mezelf in.

Vibraties en een gevoel van zweven

En toch gebeurde er iets bijzonders. Er waren momenten waarop mijn hele lichaam begon te vibreren. Momenten waarop ik het gevoel had dat ik zweefde. Mijn lijf maakte spiraalbewegingen die ik zo goed herkende uit de taiji. Alsof mijn lichaam precies wist wat het nodig had.

Die tweedaagse bleek uiteindelijk het begin van een veel groter proces. Een proces waarin ik steeds meer leerde over mezelf. Over wat er nog opgeslagen zat in mijn lichaam. Waarom ik reageer zoals ik reageer. Wat ik vasthoud — vaak zonder dat ik het doorheb. Ik was diep onder de indruk van wat verbonden ademwerk in beweging bracht. Zó onder de indruk, dat ik me daarna meteen aanmeldde voor de opleiding tot ademcoach.

Rugzak

Maar niet alleen de adem zelf raakte me. Ook het samen ademen in een groep heeft me veel gebracht. Het liet me voelen dat we allemaal onze eigen rugzak dragen. Dat niemand zonder thema’s door het leven gaat. In een ademcirkel kom je vaak dezelfde menselijke verlangens en pijnstukken tegen: gezien willen worden, erkenning zoeken, eenzaamheid voelen, bang zijn om verlaten te worden. Juist dat besef verbindt.

Het samen doorvoelen. Het delen van een ruimte waarin alles er even mag zijn. Ik vond het bijzonder hoe snel er vertrouwen ontstond in de groep. Hoe veilig het voelde om mezelf steeds meer over te geven aan het moment. In een ademcirkel deel je even iets heel essentieels met elkaar. Daar getuige van mogen zijn blijft voor mij bijzonder.

Bij mijzelf blijven

Tegelijkertijd blijf ik ook gewoon mezelf. Ik ben gevoelig voor prikkels en geluiden van anderen kunnen me afleiden. Het gebeurt weleens dat iemand naast me ligt die wat meer aanwezig is dan ik prettig vind. Dat vraagt iets van me: om steeds weer terug te keren naar mezelf. Niet door de wereld buiten te sluiten, maar door bij mezelf te blijven ín die wereld. En misschien is dat ook wel precies wat het leven van mij vraagt.

Een ademcirkel creëert een veld van verbondenheid. Een plek waarin iedereen welkom is, met alles wat er in het rugzakje zit. Zonder oordeel. Tegelijkertijd is het belangrijk dat je jezelf daarin ook kunt dragen. Voel je dat dat nu nog lastig is? Dan kan een 1-op-1 sessie een fijnere en veiligere eerste stap zijn. Voel je een ‘ja’ om mee te doen met een ademcirkel, kijk dan in de agenda voor de data.

Wat je ook kiest: je hoeft het niet perfect te doen. Je mag komen zoals je bent.