De deelnemer naast je huilt. Mag dat jou storen?

Een interessant gesprek ontvouwt zich vanochtend na de ademcirkel.

“Wat als er iemand naast je luidruchtig ligt te ademen of huilt en je stoort je daaraan?”, vraagt iemand zich af. “Hoe ga je daarmee om?”

“Daar kom je toch niet voor?” reageert een van de deelnemers zachtjes. Voor haar is een rustige omgeving duidelijk belangrijk voor haar beleving. Een ander merkt vervolgens heel rustig op: “Maar daarmee wijs je eigenlijk de ervaring van de ander af. Die ervaring mag er niet zijn omdat die jou stoort.” In dit artikel ga ik in op drie belangrijke voorwaarden voor een ademcirkel die hieraan raken.

Spagaat

Ik denk dat iedereen die wel eens in een groep heeft geademd het voorbeeld hierboven herkent. Misschien voel je ook wel de spagaat die in dit voorbeeld besloten ligt. Ik in ieder geval wel.

Niet zo lang geleden nam ik zelf deel aan een ademcirkel met bewust verbonden ademwerk. Tijdens de check-in werd al duidelijk dat een van de deelnemers door een heftige periode ging. Zijn emoties waren nog rauw en hij had er nauwelijks grip op. Tijdens het ademen ging hij dan ook de hele sessie door een emotionele rollercoaster. Dat ging gepaard met flinke, soms luidruchtige huilbuien.

Ik lag vlak naast hem op mijn matje. Mijn aandacht slingerde voortdurend heen en weer tussen hem en mij, tussen zijn ervaring en de mijne. Iedere keer als ik dieper in mijn eigen proces zakte, werd ik weer naar buiten getrokken door zijn verdriet. Ik merkte hoe lastig ik het vond om echt bij mezelf te blijven. Heer eerlijk irriteerde het mij ook.

Drie belangrijke voorwaarden voor een ademcirkel

Drie belangrijke voorwaarden voor een ademcirkel

Als ademcoach vind ik drie dingen enorm belangrijk:

1. Je bent welkom met alles wat je meebrengt.

2. Je kunt jezelf dragen.

3. De cirkel is veilig voor iedereen.

Die drie voorwaarden lijken vanzelfsprekend, maar juist in situaties als deze merk je hoe belangrijk ze zijn.

Iedereen draagt immers een rugzak met zich mee. Gedurende ons leven stoppen we daar ervaringen in die we nog niet helemaal verwerkt hebben. Sommige liggen bovenop en zijn direct voelbaar. Andere zijn diep weggestopt. Zo diep zelfs dat we vergeten zijn dat ze er nog zitten. Verbonden ademwerk werpt licht op de inhoud van die rugzak. Het laat voelen wat het lichaam al die tijd heeft gedragen. Alsof je de spullen er één voor één uithaalt en opnieuw bekijkt. Je erkent wat je hebt meegemaakt en voelt wat nog gevoeld wil worden.

Dat brengt beweging. Wat vastzat, kan weer gaan stromen. Soms gebeurt dat heel subtiel, met een enkele traan die langzaam over een wang glijdt. Soms is de ontlading veel krachtiger. Verdriet, boosheid, angst of vreugde kunnen zich ineens aandienen. In een ademcirkel is daar ruimte voor. Iedereen is welkom, inclusief alles wat hij of zij met zich meedraagt.

Je huilt en jezelf dragen

Tegelijkertijd zit er een grens aan wat een groep kan dragen. Er ontstaat een spanningsveld wanneer de ervaring van de één de veilige bedding van een ander raakt. Wanneer iemand zoveel ruimte inneemt dat anderen moeite krijgen om bij hun eigen proces te blijven. Dat betekent niet dat die ervaring er niet mag zijn, maar wel dat een ademcirkel niet altijd de juiste plek is voor iedere fase van een proces.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat je jezelf kunt dragen. Dat je een veilige bedding in jezelf kunt creëren waarin alles wat zich aandient welkom is. Niet omdat je het alleen moet doen, maar omdat je voldoende stevigheid hebt om aanwezig te blijven bij wat je voelt. Dat de ervaring voor jezelf niet oncontroleerbaar wordt, met je aan de haal gaat en je in het verhaal ervan blijft steken. Daarmee laat je de ervaring niet stromen maar hou je er eigenlijk nog steeds aan vast.

In de psychologie wordt dit meestal benoemd als zelfregulatie, emotieregulatie en self-soothing. Je interne toestand kunnen opmerken zonder direct overspoeld te raken. Niet het vermijden van emoties, maar het kunnen blijven bij emoties zonder erdoor overspoeld te raken is essentieel voor psychologische gezondheid (bron: Cambridge University Press).

Soms betekent dat dat een individuele sessie of een persoonlijk traject een betere eerste stap is. Daar is alle tijd en aandacht om je te begeleiden, ook in de meest rauwe en kwetsbare stukken. De begeleider kan volledig bij jou blijven en samen met jou onderzoeken wat er nodig is. Die ruimte is er minder in een ademcirkel, waar de aandacht verdeeld wordt over meerdere deelnemers.

Verlangen naar ontspanning

Toch zit er nog een andere kant aan dit verhaal. Veel mensen komen naar een ademcirkel omdat ze verlangen naar rust en ontspanning. Ze hopen even uit hun hoofd te komen, op adem te komen en los te laten wat hen bezighoudt. En eerlijk gezegd herken ik dat verlangen ook. Mijn ervaring is alleen dat de echte rust meestal niet tijdens het ademen ontstaat, maar erna. Tijdens een sessie word je juist uitgenodigd om te voelen wat er leeft. En wat je tegenkomt, is niet altijd comfortabel. Soms kom je verdriet tegen. Soms spanning, frustratie of angst. Er wordt iets zichtbaar dat lange tijd verborgen bleef.

Wanneer we verwachten dat een ademcirkel vooral stil, rustig en ontspannen moet zijn, wijzen we onbewust een deel van de ervaring van een ander af. Dan zeggen we eigenlijk: jouw proces mag er zijn, zolang het mijn proces niet verstoort. Maar een ademcirkel gaat niet over stilte. Het gaat over ruimte. Ruimte voor alles wat zich wil laten zien. Voor de zachte traan én de rauwe ontlading. Voor wat prettig voelt én voor wat schuurt. Daarbij blijven.

Jezelf niet beperken

Wanneer we onszelf inhouden omdat we bang zijn dat een ander last van ons heeft, beperken we onze eigen ervaring. En doen we dat niet al genoeg in het dagelijks leven? Zijn we niet voortdurend bezig rekening te houden met anderen, waardoor we vergeten te luisteren naar wat er in onszelf leeft?

Misschien is daarom de belangrijkste vraag voordat je deelneemt aan een ademcirkel “Kan ik mezelf dragen?” Want wanneer je jezelf kunt dragen, ontstaat er ruimte. Ruimte voor jouw ervaring én voor die van de ander. Dan ben je welkom met alles wat je meeneemt in je rugzak en mag de ander er ook zijn.

Terugkijkend op mijn eigen ervaring zie ik dat de deelnemer naast mij op dat moment nog overspoeld werd door wat er in hem leefde. Zijn ervaring was nog te groot en te pril voor de bedding die een groep kon bieden. Niet omdat zijn emoties er niet mochten zijn, maar omdat ze om meer individuele aandacht vroegen dan een ademcirkel kan geven. En misschien is dat uiteindelijk waar goede begeleiding over gaat: niet alleen voelen wat er gezien wil worden, maar ook herkennen welke bedding op dat moment het beste past bij wat zich aandient.

Vergelijkbare berichten